Van perfecte plaatje naar eetbuien
Adem diep in, adem diep uit. Dat is wat ik deed voordat ik aan dit stuk begon. Ik denk terug aan de brugklas, de middelbare school. Ik voelde me dik. Onzeker.
Ik had het gevoel dat iedereen naar me keek en over me oordeelde. Waarom zag ik er anders uit? Mijn armen waren te breed, mijn benen te stevig, mijn buik te rond. En mijn gezicht? Te bol, vond ik zelf. Alsof dat het laatste bewijs was dat ik dik was en dus niet goed genoeg. Daar begon het allemaal.
Calorieën tellen, verdriet, anxiety, slapeloze nachten. De weegschaal werd mijn meetlat voor geluk. Ik raakte de controle kwijt: bang voor eten, overgeven, bingen, obsessief sporten en een diepe zelfhaat. Mijn hele wereld draaide om het laagste getal op de weegschaal. Alsof dát me gelukkig zou maken. De ironie: Ik was nog nooit zo ongelukkig geweest. En toen kwam corona. Alleen ik en mijn gedachten keer tien. Die periode voelt als een grote black-out. Maar na drie jaar in 2022 nam ik mijn eerste sportabonnement. Op dat moment had ik geen idee waar dat allemaal naar toe zou leiden. Ik begon niet alleen fysiek sterker te worden, maar ook vooral mentaal. Mijn zelfvertrouwen groeide. Mijn angstgevoelens werden minder. Sinds 2022 heb ik altijd geprobeerd mijn best te doen, ook al had ik te maken met flinke tegenslagen: blessures, mentale dips, en zelfs een briefje van de arts dat ik maanden niet hard mocht trainen.
